وفي المهد حِزبي الأنبياء وفي العَنا * صر لوحي المحفوظ و الفتح سورتي « 1 » در معناى اين بيت ابن فارض : و قبل فِصالي دون تكليف ظاهري * ختمت بشرعي الموضحي كلَّ شرعة شارح فرغانى گويد : پيش از فصال و شير باز كردن من در حال طفوليت ، و پيش‌تر از آنكه به مبلغ سنى رسيدمى كه ظاهر صورت من به تكليفات اوامر و نواهى مطالَب شدى ، يا نزد آن وقت صبى ، ختم كردم به شريعت كامل جامع شامل خودم ، كه پيدا كننده و بيان كنندهء حال و مقام و علوم و اسرار و اخلاق و آثار من است ، مر هر شريعتى را كه پيش از من بود ؛ زيرا كه شريعت من صورت جمع شامل ، و فذلكه و سرّ جمله و حاصل كليهء شرايع است . و شرايع ديگر صور اجزاء و تفاصيل جزئى او بود ؛ لاجرم همه بر وى ختم شد « 2 » . مقصود شارح علامه آن است كه حضرت ختمى مقام قبل از اوان بلوغ ، بلكه هنگام طفوليت ، از آنجا كه نفس شريف او مستكفى بالذات و بىنياز از معلم بشرى بود ، رشد عقلى در او در ايام صباوت در حد اعجاز بود ، و اين حكايت مىكند از آنكه خطوط شعاعيهء نوريه بين او و عين ثابت و حقيقت اصليهء او در مقام لاهوت ظاهر ، و عقلى كلى و صادر اوّلْ مربى او در اوان طفوليت بوده

--> ( 1 ) - ديوان ابن الفارض ، التائيّة الكبرى ، ص 120 . ( 2 ) - مشارق الدراري ، ص 661 .